باور بر اين است شهرها موتور محرك رشد اقتصادي و نوآوري هستند و اين نقش احتمالا در آينده ادامه خواهد يافت. در عصر مدرنيته، شهرها با گسترش دانش و دسترسي فراوان به دانشگران در بازار كار، مزيت فضايي عرضه مي نمايند. افزون بر اين محيط شهري، از طريق تراكم شبكه اطلاعات(رسمي و غير رسمي) موجب كاهش ريسك كسب و كار مي شود.
شهرها داراي عوامل مثبت و منفي هستند. از جمله عوامل مثبت وجود شهرها مي توان به اقتصاد انباشته، تخصص گرايي و تنوع، فعاليتهاي تحقيق و توسعه و نوآوري، سرمايه انساني، سرمايه فيزيكي اشاره نمود. شرح مختصري از هر يك در ادامه ارائه مي شود.
اقتصاد انباشته. مناطق شهري بزرگ، شركت هاي جهاني و منطقه اي را جذب مي نمايند، طيف گسترده اي از منابع(به خصوص اشتغال) عرضه مي نمايند، و بر خدمات كسب وكار تخصصي و زير ساخت، تمركز مي نمايند.
تخصص گرايي و تنوع. اندازه بازار كار و طيف شركت هاي مستقر در مناطق شهري امكان رقابت بيشتر و تخصص گرايي و در نتيجه كارايي بيشتر را فراهم مي نمايد. فعاليت هاي با ارزش افزوده بالا هم در بخش خدمات و هم در بخش توليد بروز مي نمايد. چنين تخصص گرايي نيازمند مكان توليدي بزرگ نيست بلكه مستلزم دسترسي جهاني به دانش است.
فعاليت هاي تحقيق و توسعه و نوآورانه. مناطق كلان شهري اغلب بيشترين سهم فعاليت هاي تحقيق و توسعه و نوآوري را دارند. اين پديده وابسته به مناطق شهري با دانش بسط يافته است(نظير مراكز دانشگاهي وتحقيقاتي).
سرمايه انساني. مناطق كلان شهري موهبت بيشتري از سرمايه انساني را دارا هستند و كشش خاصي براي جوانان و مهارتهاي بالا دارند. تسهيلات آموزشي و پژوهشي اغلب يكي از عوامل سيستم دانش-مبناي محلي تلقي مي شود.
سرمايه فيزيكي. شهرها سهم بيشتري از سرمايه فيزيكي را دارا هستند. نظير تجهيزات سازمان ها، ساختمان ها و تسهيلات زيرساختي. دانشگاه ها و مراكز تحقيقاتي مثال هاي مهمي از چنين زيرساخت هايي هستند به خصوص از اين رو كه سرمايه ذهني بيشتر در مناطق كلان شهري متمركز مي شوند.
به طور خلاصه مناطق كلان شهري، مناطق مساعدي براي رشد اقتصادي هستند، اما براي عملكرد اقتصادي بالا نه شرط لازم هستند و نه كافي. به هر حال شهرها همواره قرين موفقيت نيستند